• Rijselpoort
  • Voetgangersbrug Vestingen Ieper
  • Last Post
  • Leeuwen aan de Menenpoort

Boek je overnachting

Natuurrijk Ieper

Geschiedenis

De Palingbeek behoort tot de beboste heuvelrij die vanaf het Heuvelland doorloopt tot in Zonnebeke. Het regenwater dat ten westen van deze heuvels valt, vloeit via de Ieperlee naar de Ijzer toe. Het regenwater van de oostkant zoekt zijn weg naar de Leie en vervolgens naar de Schelde. De Palingbeek ligt dus op de waterscheidingskam tussen het Ijzer- en Scheldebekken.

Door de industriële en technische expansie in de 19 de eeuw zocht men naar een verbinding tussen de Ijzer en de Leie. Door die nieuwe verbinding zou Ieper een vlotte aansluiting krijgen met de industriegebieden in Noord-Frankrijk en Henengouwen. Het tracé van De Palingbeek zou gevolgd worden om 18 km. te overbruggen. De Palingbeek was toen een beekje met bron in Voormezele en de Leie bereikte ten zuid-westen van Komen.
Na een eerste verwoede poging om een tunnel aan te leggen besloot men in 1912 een vaart te graven met sluizen. Maar de hellingen die verstevigd werden met gewapend beton stortten in. Later verdween ook de brug in de nieuwe vaart.

In de Eerste Wereldoorlog lag de Palingbeek in de frontlinie, te midden de Ieperboog, die de Engelse troepen hardnekkig verdedigden. Het hoogste punt werd ‘The Bluff' genaamd, bij de Duitsers gekend als ‘Die grosse Bastion'. Deze plaats werd verschillende malen getroffen door ondergegraven mijnen van beide legers. Ook de grote mijnenslag, slag bij Mesen op 7 juni 1917, heeft sporen nagelaten in de Palingbeek en omgeving, waaronder Caterpillar Crater en Hill 60.

Het provinciedomein De Palingbeek is vandaag zo'n 230 ha. Het domein bestaat uit het Molenbos, de Vierlingen en de oude vaart. Je kunt een kijkje nemen in het bezoekerscentrum, bij de sterrenwacht Astrolab Iris en in de Milieuboerderij.

De Palingbeek is een wandelparadijs. De wandelnetwerkkaart Ieperboog of de pocket Verhalen voor Onderweg kunnen daarbij de leidraad zijn.